Αναλυτικά το άρθρο του κ. Νίτσα: 

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι την ανάγκη να σταματήσεις για λίγο τον καθημερινό αγώνα και να εξηγήσεις όχι τι κάνεις, αλλά γιατί το κάνεις. 

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι τα τελευταία χρόνια η Αυτοδιοίκηση δεν ήταν για μένα μια απλή ενασχόληση. Δεν ήταν ένα πολιτικό βήμα, ούτε μια προσωπική φιλοδοξία.

 Ήταν και παραμένει ένας τρόπος ζωής. 

Πολλές φορές με ρωτούν γιατί επιμένω. 

Γιατί συνεχίζω να ασχολούμαι, να διεκδικώ, να συγκρούομαι όταν χρειάζεται, αλλά και να πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. 

Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα 

Η απάντηση βρίσκεται πολλά χρόνια πίσω. Μεγάλωσα βλέποντας τον πατέρα μου να υπηρετεί τον τόπο μας ως πρόεδρος της κοινότητας. Δεν ήταν επαγγελματίας πολιτικός. Ήταν εργάτης στα Κλωστήρια Πρεβέζης. Θυμάμαι πως όταν είχε νυχτερινή βάρδια, από τις δέκα το βράδυ μέχρι τις έξι το πρωί, δεν πήγαινε στο σπίτι να ξεκουραστεί. Περνούσε πρώτα από το χωράφι της οικογένειας για τις απαραίτητες δουλειές και στις οκτώ το πρωί βρισκόταν ήδη στο κοινοτικό γραφείο. Κουρασμένος, αλλά πάντα με το ίδιο μεράκι. Για έναν δρόμο που έπρεπε να επισκευαστεί. Για μια βλάβη στο δίκτυο ύδρευσης. Για μια οικογένεια που χρειαζόταν βοήθεια. Για μια εκκρεμότητα που έπρεπε να λυθεί. 

Δεν θυμάμαι να μιλά για αξιώματα.  Θυμάμαι μόνο ότι ένιωθε ευθύνη. 

Και χωρίς να το καταλάβω, μέσα από τη δική του στάση, έμαθα τι σημαίνει πραγματική προσφορά. Έμαθα ότι η Αυτοδιοίκηση δεν αρχίζει από το Δημαρχείο. Αρχίζει από τον άνθρωπο. Από τη διάθεση να ακούσεις. Να νοιαστείς. Να βοηθήσεις. Να είσαι παρών όταν οι άλλοι σε χρειάζονται. Αυτές οι εικόνες με ακολουθούν μέχρι σήμερα. Και ίσως γι’ αυτό, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με την Αυτοδιοίκηση, δεν την είδα ποτέ ως έναν χώρο εξουσίας. 

Την είδα ως έναν χώρο ευθύνης. 

Η Αυτοδιοίκηση δίπλα στον άνθρωπο

Όλα αυτά τα χρόνια είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους που αγωνίζονται καθημερινά για τον τόπο τους. Έχω περπατήσει αμέτρητες φορές στους δρόμους της Πρέβεζας. Στο Σαϊτάν Παζάρ, στα σκαλάκια της πόλης, στην Κυανή Ακτή, στο Πυροβολικό, στα Καμαρινιώτικα, αλλά και στα χωριά του Δήμου. Όχι για να με δουν οι άνθρωποι, αλλά για να τους γνωρίσω καλύτερα. 

Να τους κοιτάξω στα μάτια, να ακούσω τις αγωνίες, τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους. Εκεί κατάλαβα ότι η Αυτοδιοίκηση δεν ξεκινά από ένα γραφείο. Ξεκινά από τον δρόμο, από τη γειτονιά, από το χωριό, από την ανθρώπινη επαφή. 

Στην πορεία αυτή γνώρισα προέδρους κοινοτήτων, εθελοντές, εργαζόμενους των Δήμων, μέλη πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων, αλλά και απλούς πολίτες που καθαρίζουν μια πλατεία, οργανώνουν μια γιορτή, φροντίζουν ένα γήπεδο, ανάβουν τα φώτα μιας εκδήλωσης ή προσφέρουν αθόρυβα όπου υπάρχει ανάγκη. 

Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της Αυτοδιοίκησης. Και από αυτούς έμαθα ίσως το σημαντικότερο μάθημα: 

Ότι κανένας τόπος δεν αλλάζει μόνο με αποφάσεις. 

 Αλλάζει όταν ενεργοποιούνται οι άνθρωποί του. 

Η άλλη όψη της Αυτοδιοίκησης

Στην διαδρομή μου γνώρισα και την άλλη όψη της Αυτοδιοίκησης. Τη γραφειοκρατία. Τις καθυστερήσεις. Τις μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις. Τη λογική του «δεν γίνεται». Τη λογική του προσωπικού οφέλους. Τη λογική που πολλές φορές βάζει το κομματικό συμφέρον πάνω από το συμφέρον της τοπικής κοινωνίας. 

Γνώρισα και μια ακόμη παθογένεια: την απουσία λογοδοσίας. Όταν οι ευθύνες διαχέονται σε πολλούς, στο τέλος δεν τις αναλαμβάνει κανείς. Και όταν κανείς δεν λογοδοτεί, ο πολίτης χάνει την εμπιστοσύνη του στους θεσμούς.

Πιστεύω ότι όλα αυτά απομακρύνουν τον πολίτη από τη συμμετοχή. 

Και μια Αυτοδιοίκηση χωρίς ενεργούς πολίτες χάνει τον λόγο ύπαρξής της. 

Γιατί όταν ο πολίτης αισθάνεται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς αυτόν, σταματά να συμμετέχει. 

Και όταν σταματά να συμμετέχει, η Αυτοδιοίκηση χάνει την ψυχή της. 

Αυτός ο δρόμος δεν ήταν ποτέ εύκολος. Χρειάστηκε να συγκρουστώ με νοοτροπίες και πρακτικές που θεωρούσαν την Αυτοδιοίκηση χώρο συναλλαγής και προσωπικών εξυπηρετήσεων. 

Επέλεξα να μη συμβιβαστώ. 

Γιατί για μένα η Αυτοδιοίκηση ήταν και παραμένει χώρος προσφοράς, διαφάνειας και ευθύνης απέναντι στον πολίτη. 

Δεν ισχυρίζομαι ότι τα κατάφερα πάντα. Έκανα λάθη. Πήρα αποφάσεις που ίσως σήμερα θα τις προσέγγιζα διαφορετικά. Άλλωστε, όποιος πραγματικά εργάζεται, αναπόφευκτα κάνει και λάθη. 

Η εμπειρία μού έμαθε ότι δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Χρειάζεται να μπορείς να ακούς, να συνθέτεις και να πείθεις.

Με τα χρόνια κατάλαβα ότι οι πολίτες δεν περιμένουν από εμάς να λύνουμε τα πάντα. Περιμένουν όμως να μην κρυβόμαστε, να είμαστε δίπλα τους και να συνεχίζουμε να προσπαθούμε, ακόμη κι όταν οι δυσκολίες μοιάζουν μεγαλύτερες από τις δυνατότητές μας.

Εκείνο όμως που δεν άλλαξε ποτέ ήταν η πρόθεσή μου. 

Να υπηρετώ το δημόσιο συμφέρον. 

Να λέω την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν είναι ευχάριστη. 

Να υπερασπίζομαι το δίκαιο, ακόμη κι όταν αυτό έχει προσωπικό κόστος. 

Η Αυτοδιοίκηση που αξίζουμε

Για μένα, η Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας. Οφείλει να δημιουργεί προοπτική. Να σχεδιάζει. Να εμπνέει. Να δίνει ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους. Να προστατεύει τους πιο αδύναμους. Να αξιοποιεί τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την ιστορία, τον φυσικό πλούτο και την παραγωγή κάθε τόπου ως εργαλεία ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. 

Η Αυτοδιοίκηση οφείλει να βρίσκεται δίπλα στον πολίτη, σε κάθε γωνιά του Δήμου, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. 

Γιατί η ανάπτυξη δεν μπορεί να αφορά μόνο το κέντρο μιας πόλης ή μόνο τα μεγάλα έργα. 

Πρέπει να φτάνει στη γειτονιά και στο χωριό, στο σχολείο, στον επαγγελματία, στον αγρότη, στον νέο που σκέφτεται να φύγει και στον ηλικιωμένο που ζητά αξιοπρέπεια στην καθημερινότητά του. 

Η πραγματική επιτυχία μιας δημοτικής αρχής δεν μετριέται μόνο από τα έργα που εγκαινιάζει. Μετριέται από το αν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η ζωή τους έγινε καλύτερη. Από το αν αισθάνονται ότι κάποιος τους ακούει. 

Ότι κάποιος νοιάζεται. Ότι δεν είναι μόνοι τους. 

Η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνη. 

Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που κρατούν ζωντανά τα χωριά και τις γειτονιές μας: στους προέδρους των κοινοτήτων, στους ανθρώπους των πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων, στους εθελοντές, στους εργαζόμενους των Δήμων και σε κάθε ενεργό πολίτη που δεν περιμένει μόνο από τους άλλους να αλλάξουν τον τόπο, αλλά αποφασίζει να γίνει ο ίδιος μέρος της αλλαγής. 

Γιατί η Αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο ο Δήμος. 

Είναι η ίδια η κοινωνία όταν αποφασίζει να συμμετέχει. Πιστεύω βαθιά ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν πάντα από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ξεκινούν από τις τοπικές κοινωνίες. Από εκεί όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Από εκεί όπου η εμπιστοσύνη έχει ακόμη αξία. Από εκεί όπου μια σωστή ή μια λάθος απόφαση επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα όλων. 

Γι’ αυτό πιστεύω ότι η Αυτοδιοίκηση είναι το πιο ανθρώπινο επίπεδο της δημοκρατίας. 

Είναι ο χώρος όπου ο πολίτης δεν είναι ένας αριθμός. Έχει όνομα. Έχει πρόσωπο. 

Έχει ιστορία. Και αξίζει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό. 

Οι αξίες που μένουν

Σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την πολιτική δοκιμάζεται, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι μόνο να διαχειριζόμαστε τα προβλήματα της καθημερινότητας. Είναι να ξαναχτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από μια διαφορετική αντίληψη για τη δημόσια ζωή. Μια αντίληψη που δεν θα περιορίζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας, αλλά θα σχεδιάζει το μέλλον. Με διαφάνεια. Με σχέδιο. Με συνεργασίες. Με συμμετοχή των πολιτών. 

Με λογοδοσία. Με αξιοκρατία. Με αξιοποίηση της γνώσης και της εμπειρίας των ανθρώπων. Χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς μικροκομματικές λογικές. Χωρίς προσωπικές στρατηγικές.

Γιατί ο τόπος δεν ανήκει σε καμία δημοτική αρχή. Δεν ανήκει σε καμία παράταξη. Δεν ανήκει σε κανέναν αιρετό. Ανήκει στους ανθρώπους του. Και έχουμε χρέος να τον παραδώσουμε καλύτερο από ό,τι τον παραλάβαμε.

Η δική μου πυξίδα

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε η Αυτοδιοίκηση. 

Ότι η ευθύνη απέναντι στον πολίτη δεν εξαρτάται από το αξίωμα που κατέχει κανείς. 

Εξαρτάται από τις αρχές με τις οποίες επιλέγει να υπηρετεί τον δημόσιο βίο.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι οι αξίες της Αυτοδιοίκησης – η εγγύτητα, η λογοδοσία, η συνεργασία, ο σεβασμός στον άνθρωπο και στον τόπο –  δεν περιορίζονται στα όρια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 

Γιατί η αξία της πολιτικής δεν κρίνεται από το επίπεδο στο οποίο ασκείται, αλλά από τις αρχές με τις οποίες υπηρετείται.

Το πού καλείται να προσφέρει κανείς περισσότερο δεν είναι ζήτημα προσωπικής φιλοδοξίας. Είναι μια ευθύνη που την καθορίζουν οι ανάγκες της κοινωνίας και η εμπιστοσύνη των πολιτών.

Εκεί θα βρίσκεται πάντοτε και η δική μου πυξίδα.

Και γι’ αυτό θα συνεχίσω να βρίσκομαι εκεί όπου πιστεύω ότι μπορώ να είμαι πραγματικά χρήσιμος.

Γιατί, για μένα, η Αυτοδιοίκηση δεν ήταν ποτέ απλώς ένας θεσμός. 

Ήταν, είναι και θα παραμείνει στάση ζωής.