Τελικά, υπάρχουν ακόμη στις μέρες μας κάποιοι αθεράπευτα ρομαντικοί. Κάποιοι που σε κάνουν να τα χάνεις με την επιμονή τους να τα κάνουν όλα σωστά, όλα δίκαια, όλα όπως πρέπει. Κάποιοι από αυτούς, πολύ λίγοι, βρίσκονται και στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Και κάποιοι, ακόμη λιγότεροι στο κόσμο του δικού μας τοπικού ποδοσφαίρου. Ένας από αυτούς είναι και ο κύριος Τάσος Παμπουκίδης, Πρόεδρος της ΑΕΝ Σαμψούντας.

“Πρόεδρε σας ευχαριστώ!!! Γατί είστε αυτός που είστε, γιατί αγαπάτε το ποδόσφαιρο, γιατί βοηθάτε εμάς τα νέα παιδιά και δε διστάζετε να δίνετε ευκαιρίες, γιατί είστε εκεί, δίνοντας χωρίς να ζητάτε, στο πλάι των παικτών σας όταν σας χρειάζονται. Γιατί η νίκη και το αποτέλεσμα δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός και βαρίδι στα πόδια της ομάδας. Γιατί σταθήκατε πάντα αρωγός και ποτέ εμπόδιο στο δρόμο μας.”

Στο πλάι του, άνθρωποι της ίδιας φιλοσοφίας, τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης της ΑΕΝΣ, τους οποίους επίσης ευχαριστώ για μια πολύ όμορφη και γεμάτη εμπειρίες ποδοσφαιρική χρονιά. Καθώς επίσης και τους φιλάθλους της ομάδας, λίγοι, αλλά όλοι τους σημαντικοί, με αγάπη για την ομάδα, τον τόπο τους, και για όλους εμάς. Που μόνο το μπράβο ξέρανε για κάθε πετυχημένη ή αποτυχημένη μας προσπάθεια. Και που ένα χρόνο που έμεινα μαζί τους εισέπραξα αβίαστα την αγάπη και το χειροκρότημά τους. Υπήρξε πραγματικά τιμή μου που φόρεσα τη φανέλα της ομάδας.

Βέβαια ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ θέλω να πω και στους συμπαίκτες μου, γιατί αν και βρέθηκα πλάι τους μόλις στα 14 μου, δεν με αντιμετωπίσανε σαν παιδί αλλά σαν ισότιμό τους, βοηθώντας με με την εμπειρία τους, τις γνώσεις και τη δύναμή τους. Νιώθω πως τα καλύτερα παιδιά έχουν συγκεντρωθεί στο ρόστερ της ΑΕΝΣ. “Ορέστη, Δημήτρη, όλους σας, σας ευχαριστώ γιατί αν και οι προπονήσεις ήταν κουραστικές, περνούσαμε τέλεια, και οι αγώνες κάθε Σάββατο ήταν γιορτή και παιχνίδι, όχι άγχος ή φόβος για το αποτέλεσμα. Πέρασα πραγματικά μια υπέροχη χρονιά μαζί σας. Μου λείπετε ήδη. ”

Τέλος, ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, σε αυτόν που με πίστεψε, που με προπόνησε ατέλειωτες ώρες, που με καταλάβαινε περισσότερο από όσο καταλαβαίνω εγώ τον εαυτό μου, σε αυτόν που με έμαθε όταν πέφτω να σηκώνομαι πιο δυνατός, που με έμαθε να παλεύω και να νικάω ακόμη και όταν χάνω, σε αυτόν που με έκανε να θέλω να ξεπερνάω για χάρη του τον ευατό μου. “Κώστα Μπρούβα, σ’ ευχαριστώ για όλα !!! Εις το επανιδείν !!!”

Νίκος Κονάκης